Mort Shuman (1936 - 1991)

Een en twintig jaren geleden stierf Mort Shuman.

Mortimer Shuman of Mort Shuman (New York City, 12 november 1936 - Londen, 3 november 1991) was een Amerikaans componist, tekstschrijver en zanger. Zijn familie was afkomstig uit Polen. Samen met Doc Pomus, die de teksten leverde, schreef hij een aantal wereldhits zoals "A Teenager in Love" (Dion), "Turn Me Loose"(Fabian), "This Magic Moment", "Save The Last Dance For Me"(The Drifters), "Little Sister"(Elvis), "Can't Get Used to Losing You"(Andy Williams), "(Marie's the Name) His Latest Flame", "Viva Las Vegas" (weer Elvis) en "Sweets for My Sweet" (The Drifters).

Shuman vestigde zich daarna in Europa, eerst in Londen. Hij werd bevriend met Jacques Brel, vertaalde Brels chansons in het Engels, en schreef ook een musical over hem: "Jacques Brel is alive and well and living in Paris", waarin Shuman zelf de hoofdrol zong.

Dankzij zijn succes in Frankrijk ging hij in 1970 in Parijs wonen en schreef en zong van dan af ook liedjes in het Frans; zijn grootste Franse succes is wellicht Le lac majeur.

Shuman stierf in 1991 aan de gevolgen van een leveroperatie.

Hier zijn :

zijn demo voor '"Turn me loose" van Fabian
zijn demo voor "His latest Flame" voor Elvis
zijn eerste versie van wat later "Teenager in love" zou worden, "It's great to be young and in love"
en "Le Lac Majeur" zijn grootste Franse hit

Met Doc Pomus in 1959

The Strangers with Mike Shannon - One and One is Two (1964)

Er is zeer weinig bekend over The Strangers.

Het was een Zuid-Afrikaanse band die naar Liverpool was gekomen op zoek naar succes.

Jake Elcock, bas
Mick Aston, drums
Roy “Dripper” Kent, zang
Tony Dalloway, ritme gitaar
Alan Clee, lead gitaar


 

Zij deelden het podium van the Cavern met The Beatles.

Paul gaf hen zelfs een nummer "One and One is Two".

In een Playboy interview in de jaren 1970 noemt John Lennon "One and One is Two"  "Paul's attempt at writing another bad song"

Hoe slecht was die song dan wel ? Paul stelde hem oorspronkelijk voor aan Billy J. Kramer. Maar zelfs Kramer, die op dat moment nochtans succes had met Lennon-McCartney nummers, voelde er niks voor om deze song te coveren.

John Lennon dacht dat verstandig was van de kant van Kramer's, zei:  "Billy J's career is finished when he gets this song." 

 

Paul's demo

The Strangers with Mike Shannon

Peter and Gordon - Woman (1966)

"Woman" is een hitsingle van Peter and Gordon uit 1966, geschreven door Paul McCartney onder een pseudoniem.

McCartney had de vorige singles van Peter and Gordon geschreven onder de gebruikelijke Lennon/McCartney naam, maar vroeg zich af of het ook zou werken moest het niet zo duidelijk zijn dat the Beatles erachter zaten.

Daarom probeerde hij het nu eens anders. Hij gebruikte de naam Bernard Webb.

"Woman" geraakte tot nummer 28 in de UK Charts.

Paul's demo

Peter and Gordon

Mary Hopkin – Goodbye (1969)

Mary Hopkin – Goodbye (1969)

Op 1 maart 1969 wordt in de Londonse studio’s van Abbey Road Mary Hopkins tweede single opgenomen.

Mary Hopkin (Pontardawe, 3 mei 1950) kom uit Wales.

Haar single "Those Were the Days", geproduceerd door Paul McCartney, kwam in Groot-Brittannië uit in augustus 1968 op het Apple-label en bereikte daar een eerste plaats (en een tweede plaats in de Verenigde Staten). Het is een bewerking van het Russische volksliedje “Dorogoj dlinnoju” van Boris Fomin en tekstschrijver Konstantin Podrevskii.

 

Nu is het tijd voor een tweede single.  Het wordt een “Lennon-McCartney” nummer, hoewel het eigenlijk een McCartney nummer is.

Paul heeft een demo.

De single wordt uitgebracht op 28 maart 1969 (APPLE 10), en geraakte tot nummer 2  in de Britse Charts.

The Beatles hebben het nummer nooit zelf uitgebracht.

Hier zijn

De demo van Paul

en "Goodbye" door Mary Hopkin

Peter and Gordon - Nobody I know (1964)

"Nobody I know" is weer zo'n weggeefnummer van de Beatles. Het was de tweede single van dit duo, dat eerder al een hit had met ook een Beatle weggevertje "A world without Love"

Deze keer werd de song gegeven aan Peter en Gordon. Peter Asher was de broer van Paul's vriendin op dat moment.

De demo is van John. In feite was het John's song.

John's Demo

Peter and Gordon 

Glenn Reeves – Heartbreak Hotel (demo for Elvis) (November 1955)

“Heartbreak Hotel” is een rock and roll song opgenomen en gebracht door  Elvis Presley.
De song werd opgenomen in januari 1956 in Nashville. Hij werd Elvis eerste single voor RCA. Hij werd uitgebracht met als B-kant “I Was het One” op 27 januari 1956.

Aangemoedigd door zijn partner, Colonel Tom Parker, had Country Ster Hank Snow Presley onder zijn hoede genomen voor de Hank Snow Jamboree Attracties. Presley was erg onder de indruk van een 40-jarige publiciste (reclamemaker), Mae Boren Axton, wanneer hij met de Snow tour naar Florida kwam in mei 1955.

Zij besloot samen met een lokale muzikant, Tommy Durden, een song voor Elvis te schrijven.

Tommy Durden was een Steelgitarist in Smiling Jack Haring en zijn Swing Billies, en Mae Boren Axton, een lerares  in Jacksonville, Florida. Zij schreven  “Heartbreak Hotel” in minder dan een half uur in 1955. Zij was de moeder van Hoyt Axton’s, en ook een publicist voor Hank Snow..

Durden toonde haar een verhaal uit de Miami Herald over een hotelgast die zelfmoord pleegde en een briefje naliet met als tekst “I walk a lonely street”
Ja, dit kon een goeie bluesline worden : “a lonely man, a lonely street and a man’s life is over”.

Na een half uurtje was de song er. Aan Glen Reeves werd gevraagd om er een demo van te maken.  Men  bood hem een songwriting credit aan maar hij deed het gratis. In november 1955 speelde Axton de demo voor Presley en hij reageerde meteen: “Hot dog, Mrs Axton, play that again!”

Interessant is dat Elvis Presley de demo van Reeves  noot voor noot imiteerde.

“Heartbreak Hotel” was de tweede song die Elvis opnam voor RCA Victor op 10 januari 1956 tijdens zijn debuut sessie in 1.525 McGavock Street in Nashville. Hij kwam naar de studio met een kant en klaar nummer,  direct gereed om op te nemen, zonder op zoek te gaan naar enige goedkeuring van RCA en, hoewel producer Steve Sholes een beetje ongerust was, nam hij het nummer op denkende dat  Presley wel wist wat hij deed.

De meeste anderen bij RCA Victor dachten dat dit een vergissing was, vooral omdat het nummer totaal anders was dan wat Elvis bij SUN had opgenomen.

Elvis nam het op met zijn vaste band met Scotty Moore, Bill Black en DJ Fontana, aangevuld met gevestigde RCA muzikanten Chet Atkins op gitaar, en Floyd Cramer op piano.

De geluidskwaliteit van deze eerste sessie was niet goed, en ‘Heartbreak Hotel’ was het ergste van allemaal. Chet Atkins speelde rhythm gitaar en Floyd Cramer werd toegevoegd op piano, samen met een volledig overbodig  vocaal trio onder leiding van Gordon Stoker, zanger van The Jordanaires. Scotty Moore’s gitaar klinkt bijzonder, irritant blikkerig, Cramer is te prominent en de hele track klinkt alsof hij werd gemaakt onder water in een broodtrommel. Het was een schandelijke opname voor 1956, maar een HIT met hoofdletters voor Presley

Ondanks al deze tekortkomingen, bereikte ‘Heartbreak Hotel’  de Billboard charts in maart. Het was nummer een voor acht weken in de pop charts en nummer drie in de R&B charts.

Hier is de DEMO van Glenn Reeves.

 Elvis en Mae Boren Axton (1956)

Hey Joe (1962)

Originele opname is van Billy Roberts (1962) (demo). Hij wordt ook als auteur aangegeven op de meeste covers.

Niela Halleck Miller, ex-liefje van Roberts en zelf songschrijfster, beweert echter dat Billy de melodie en het basisidee voor de song van één van haar eigen songs gestolen had: Baby Don’t Go To Town (1962).

De song word soms wel eens aangeduid als “old Appalachian song”. Hey Joe wordt ook vaak toegeschreven aan Chester Powers (pseudoniem van Dino Valenti van Quicksilver Messenger Service), een enkele keer ook aan Jimi Hendrix-sidekick Billy Cox, maar Hendrix zelf en ook The Leaves schrijven dit toe aan William (Billy) Roberts, een obscure folkfiguur waar sindsdien niet veel meer van vernomen is.

Hij registreerde de song op 12 januari 1962, won de rechtszaak over de auteursrechten toen hij merkte dat de Leaves-versie en volgenden aan Chester Powers waren toegeschreven.

Laat ons dus aannemen dat “Hey Joe” teruggaat op die oerversie van Neila Miller

Billy Roberts – Hey Joe Demo (1962)

Neila Miller – Baby don't go to town (1962)