Billy J. Kramer and the Dakota's - De UK EP's

Billy J. Kramer with The Dakotas was een Britse popgroep, opgericht in 1963. De zanger kwam uit de buurt van Liverpool, de groep uit Manchester.

De groep nam verschillende covers van Beatles-nummers op. Van hun drie grootste hits, “Do You Want to Know a Secret”, “Bad to Me” en “Little Children”, waren er twee geschreven door Lennon en McCartney.

William Ashton was de jongste van zeven kinderen. Hij volgde een opleiding tot machinist bij British Railways en speelde in zijn vrije tijd ritmegitaar in een amateurbandje. Na korte tijd begon hij daarnaast te zingen. Als artiestennaam koos hij Billy J. Kramer. De achternaam haalde hij willekeurig uit een telefoonboek, de ‘J.’ voegde hij later toe op aanraden van John Lennon; dat klonk professioneler.

Hij trad op als zanger met een begeleidingsgroep die zich The Coasters noemde, toen hij kennis maakte met Brian Epstein. Vermits zijn gitaar gestolen was, zong Kramer alleen nog. Begin 1963 vroeg Epstein of Kramer beroepszanger wilde worden. The Coasters wilden de amateurstatus niet opgeven, dus Epstein ging op zoek naar een professionele begeleidingsband.

Die band werd The Dakotas uit Manchester. De groep was in 1960 opgericht en speelde daar in clubs en ballrooms. Toen Brian Epstein hen vroeg om naar Liverpool te komen, waren ze de vaste begeleidingsgroep van de zanger Pete Maclaine. The Dakotas gingen akkoord, mits ze ook zelf platen mochten maken, los van Billy J. Kramer. Zo sloot Epstein twee afzonderlijke platencontracten af met Parlophone. Om duidelijk te maken dat het hier om een samenwerkingsverband tussen een zanger en een groep ging, werden ze samen Billy J. Kramer with The Dakotas genoemd. De pers en het publiek hadden het toch vaak over Billy J. Kramer and The Dakotas of Billy J. Kramer & The Dakotas.

 

The Beatles, Gerry and the Pacemakers en Billy J. Kramer and the Dakotas' met manager Brian Epstein.

De groep was, na The Beatles en Gerry & the Pacemakers, de derde groep die Brian Epstein als manager onder zijn hoede nam.

Het met de groep bevriende duo Lennon en McCartney gaf toestemming om het nummer “Do You Want to Know a Secret” op te nemen, dat op het Beatles-debuutalbum “Please Please Me” stond. De versie van Billy J. Kramer with The Dakotas bracht het in mei 1963 tot de tweede plaats in de UK Singles Chart.

Billy J. Kramer, Cilla Black en Gerry and the Pacemakers.

Lennon en McCartney schreven ook de tweede en de derde single van de groep. “Bad to Me” en “I'll Keep You Satisfied” zijn zelfs allebei nummers die The Beatles nooit zelf hebben opgenomen. “Bad to Me” haalde in augustus 1963 de eerste plaats in de UK Singles Chart;  “I'll Keep You Satisfied” bracht het in november 1963 tot de vierde plaats.

Lennon en McCartney waren gewillig genoeg, maar Billy J. Kramer with The Dakotas kozen als volgende single toch een nummer geschreven door anderen. Ze waren bang dat ze anders eeuwig in de schaduw van The Beatles zouden blijven staan. “Little Children”, van de Amerikaanse liedjesschrijvers J. Leslie McFarland en Mort Shuman, werd de grootste hit van de groep. In maart 1964 bereikte het nummer de eerste plaats in de UK Singles Chart. Met dit ietwat ondeugende liedje over kleine kinderen die hinderlijk aanwezig zijn als de ik-figuur alleen wil zijn met zijn vriendinnetje, brak de groep ook door in de Verenigde Staten, waar het nummer de zevende plaats bereikte in de Billboard Hot 100. In de VS was Bad to Me de achterkant; dat nummer bereikte de negende plaats.

De volgende single, “From a Window”, was dan alweer een nummer van Lennon en McCartney dat nooit is opgenomen door The Beatles. In augustus 1964 bereikte het de tiende plaats in de Britse hitparade.

Dit matige succes luidde een periode van neergang in. De volgende plaat, “It’s Gotta Last Forever”, deed niets. De opvolger, “Trains and Boats and Planes”, deze keer een nummer van Burt Bacharach, dat in mei 1965 uitkwam, moest concurreren met de versie van de maestro zelf. Bacharach won de competitie met een vierde plaats in de Britse hitparade. Kramer en de Dakotas haalden toch nog een eervolle twaalfde plaats.

Het was hun laatste succes.

Hun volgende platen haalden de hitparade niet meer. In 1967 besloten Billy J. Kramer en de Dakotas hun eigen weg te gaan.

Conform de afspraken met Epstein mochten The Dakotas zelf ook platen uitbrengen. In deze periode brachten ze drie singles met instrumentale nummers uit. Daarvan werd “The Cruel Sea” in 1963 in Groot-Brittannië met een 18e plaats een klein hitje. Het nummer verscheen het volgende jaar verrassend op een lp van Billy J. Kramer with The Dakotas die bestemd was voor de Amerikaanse markt, nu onder de titel “The Cruel Surf”. Onder die titel namen The Ventures het nummer in hun repertoire op. Het staat op hun lp Live In Japan ’65.

Dit zijn hun EP’s
 
• The Kramer Hits
Parlophone GEP 8885 Sep '63
1.Do You Want To Know A Secret?
2.I'll Be On My Way
3.Bad To Me
4.I Call Your Name

• I'll Keep You Satisfied
Parlophone GEP 8895 Dec '63
1.I'll Keep You Satisfied
2.I Know
3.Dance With Me
4.It's Up To You

• Little Children
Parlophone GEP 8907 May '64
1.Little Children
2.They Remind Me Of You
3.Beautiful Dreamer
4.I Call Your Name

• From A Window
Parlophone GEP 8921 Nov '64
1.From A Window
2.Second To None
3.Dance With Me
4.Twelfth Of Never

• Billy J. Plays The States
Parlophone GEP 8928 Feb '65
1.Sugar Babe
2.Twilight Time
3.Tennessee Waltz
4.Irresistible You

Op de draaitafel : Utopia / Deface the Music (1980)

“Deface the Music”  is een album uit 1980 van de band Utopia met Todd Rundgren, Roger Powell, Kasim Sulton, en John "Willie" Wilcox.

Het concept van het album was om hulde te brengen aan The Beatles. Todd Rundgren schreef een aantal songs bijeen die zeer vergelijkbaar zijn met wat de Fab Four in de verschillende stadia van hun carrière brachten.

Het eerste nummer, 'I Just Wanna Touch You ", werd door Rundgren geschreven voor de film Roadie.  Het werd echter door de producers uit angst voor juridische stappen afgewezen omdat het ietwat te veel klonk als een Beatlessong.

Niettemin is deze plaat voor mij een echte mijlpaal in het werk van de wizard, a true star Todd Rundgren.

Het is een echte Beatles pastiche geworden, een album waar niks slechts op staat, en zo zijn er niet veel. 

 
Het is de elpee die ik om de zoveel tijd nog eens moet draaien, gewoon omdat ze je tussen al de rommel op de radio nog eens herinnert aan hoe het wèl kan.

Een paar jaren tevoren had Todd reeds  "Rain" en "Strawberry Fields Forever" opgenomen voor zijn album uit 1976 "Faithful".

Ik heb geen favoriete tracks uit dit album, alles is er even goed.

I Just Want To Touch You (gebaseerd op Please Please Me + I Want To Hold Your Hand + She Loves You)

Alone (gebaseerd op And I Love Her)



Everybody Else Is Wrong (gebaseerd op  Strawberry Fields Forever + I Am The Walrus)

Arthur Alexander - Soldier of Love (Lay Down Your Arms)/Where Have You Been All My Life (Dot 1962)

Arthur Alexander (10 Mei 1940 – 9 Juni 1993) is bekend van diverse hits, die gecoverd zijn door onder meer The Beatles en The Rolling Stones.

Arthur Alexander tekende bij Muscle Shoals als zanger, toen een betrekkelijk nieuw label.

Het eerste succes werd geboekt met "You Better Move On", dat gecoverd werd door The Rolling Stones. Daarna volgden "Anna" (The Beatles), "Soldier of Love" (The Beatles opnieuw) en "Set Me Free" (gecoverd door Esther Philips en Joe Tex). Hieruit bleek wel dat hij goed was in het arrangeren van muziek, net als in het schrijven van songteksten.

Dit is mijn singletje uit 1962, deze keer een echt collector’s item.
 
Het is waarschijnlijk dit 45 toertje dat John Lennon deed besluiten dat de Beatles dat ook maar eens moesten coveren en dat zijn stem de meest geschikte ervoor was.

Soldier of Love

Where have you been

1 Februari 1964 - The Beatles staan op nr 1 in de US Billboard Top 100

The Beatles komen op 1 Februari 1964 op de eerste plaats van The Billboard Hot 100 met I Want To Hold Your Hand.

Dit is de eerste nummer 1 hit voor een Engelse groep, sinds The Tornados met Telstar in 1962 op 1 hebben gestaan.

Na zeven weken op de eerste plaats gestaan te hebben moet I Want To Hold Your Hand plaats maken voor She Loves You/I'll Get You,  in Amerika door het kleine Swan Label  uitgebracht.

I Want To Hold Your Hand wordt in de Verenigde Staten de bestverkochte single van 1964, en is de eerste Beatle single die op een 4 sporen recorder is opgenomen en in echt stereo wordt uitgebracht.

I Want To Hold Your Hand werd in één opnamesessie opgenomen op 17 oktober 1963 in de Abbey Road Studios. Dit was de eerste sessie waarbij The Beatles gebruik maakten van een 4 sporenrecorder.

Brian Epstein was er rotsvast van overtuigd dat ze met deze song in de States zouden scoren. De 17de oktober 1963 namen The Beatles I want to hold your hand op met als b-kant This boy. Plaats van afspraak studio 2 Abbey Road.
Producer George Martin en technicus Norman Smith. Het was eerste keer dat ze konden werken met de net aangekochte viersporenrecorder. Omdat The Beatles een liedje tijdens de opnamen graag lieten groeien, hadden ze 17 takes nodig om de definitieve versie vast te leggen. In de controleruimte van studio 1 zou George Martin vier dagen later de monomix afwerken en tevens de stereomix. De 29ste november werd de single in Engeland worden uitgebracht.

I Want To Hold Your Hand werd dus in 17 takes opgenomen, waarbij de eerste take niet veel verschilde van de laatste. Die dag namen The Beatles ook de B-kant van de single, This Boy, op

I Want To Hold Your Hand is volgens de overlevering geschreven in de kelder van het huis van Jane Asher, de vriendin van Paul McCartney in die tijd.

John Lennon over I Want To Hold Your Hand: "We wrote a lot of stuff together, one on one, eyeball to eyeball. Like in I Want To Hold Your Hand, I remember when we got the chord that made the song. We were in Jane Asher's house, downstairs in the cellar playing on the piano at the same time. And we had, 'Oh you-u-u/ got that something...' And Paul hits this chord, and I turn to him and say, 'That's it!' I said, 'Do that again!' In those days, we really used to absolutely write like that both playing into each other's noses."

5 Oktober 1962 - The Beatles - "Love me do"

Love Me Do is een nummer van The Beatles, geschreven door John Lennon en Paul McCartney. Love Me Do werd in 1962 uitgebracht als de eerste single van The Beatles in Engeland. Hoewel het geen grote hit werd en slechts de 17e plaats in UK Singles Charts bereikte, betekende deze plaat de landelijke doorbraak voor The Beatles. Love Me Do verscheen in 1963 ook op Please Please Me, het eerste album van The Beatles.

Hoewel Love Me Do in 1962 is uitgebracht, is het nummer al in 1958 geschreven door Lennon en McCartney. In die tijd schreven Lennon en McCartney regelmatig nummers in het ouderlijk huis van McCartney aan Fourthlin Road in Liverpool terwijl ze spijbelden van school.

 

McCartney en Lennon lijken verschillende herinneringen te hebben over wie het nummer voornamelijk geschreven heeft. McCartney herinnert zich dat hij misschien het originele idee voor het lied had, maar dat het voor de rest gezamenlijk is geschreven. Volgens Lennon was het nummer vooral McCartneys idee, maar schreef hij het middenstuk van het nummer.

 

Op 6 juni namen The Beatles verschillende nummers op, waaronder Love Me Do. Die dag speelde Pete Best de drums. Na afloop van de sessie beluisterde George Martin de gemaakte opnamen. Martin was tevreden over de opnamen en besloot de groep een platencontract aan te bieden voor het Parlophone-label van EMI. Over één aspect was hij echter niet tevreden en dat was de kwaliteit van het drumwerk van Pete Best.

 

Toen de andere drie Beatles, John Lennon, Paul McCartney en George Harrison dit vernamen, drongen ze bij manager Epstein aan op het ontslag van drummer Best. Op 16 augustus 1962 werd Best ontslagen. Daarna werd Ringo Starr, drummer van de Liverpoolse band Rory Storm and the Hurricanes, gevraagd om de nieuwe drummer van The Beatles te worden. Ringo Starr had al vaker meegespeeld met de band, bijvoorbeeld tijdens afwezigheid of ziekte van Best.                                                   

 

 Andy White

Op 4 september gingen The Beatles voor de tweede maal naar de Abbey Road Studios om hun eerste single op te nemen. Die dag speelden ze ongeveer 15 takes van Love Me Do, ditmaal met Ringo Starr als drummer. George Martin was echter niet tevreden over Starrs drumspel van die dag. Daarom werd op 11 september nogmaals Love Me Do opgenomen. Ditmaal mocht Starr niet de drums spelen. De producent van die dag, Ron Richards, boekte sessiedrummer Andy White om de drums te spelen op Love Me Do. Die dag speelden The Beatles, met White op de drums, 18 takes van het nummer. De 18e take werd als beste take gezien en werd gemixt om op single uitgebracht te worden met "P.S. I Love You".

De single werd op 5 oktober 1962 in Groot-Brittannië uitgebracht.

Dit is de eerste single. Voor de aardigheid voeg ik er de versie van "Love me Do" met Pete Best bij.

Cliff Bennett And The Rebel Rousers (Parlophone GEP8923) - 1965

De geschiedenis van de popmuziek staat bol van de onrechtvaardigheden, van gemiste kansen en vooral van “would have beens”.
Een van hen is Cliff Bennett. Hij had slechts twee hitjes “One Way love”, een cover van de Coasters en de song die Paul McCartney schreef voor hem,  “Got to get you into my life”.  De versie van the Beatles staat op Revolver.

Ondanks deze eerder bescheiden geschiedenis hebben we toch te maken met een kanjer.

Cliff’s muziek moet worden gezien als een integraal onderdeel van de Britse jaren zestig muziek scene, al  was het maar eventueel door zijn bijzonder energieke optredens.

In 1957 reeds richtte Bennett de eerste versie van de Rebel rousers op. Zij trokken de aandacht van Joe Meek en namen verschillende singles op voor hem die Meek doorverkocht aan Parlophone.

Uiteindelijk kregen ze te maken met Brian Epstein die hun manager werd.

In 1964 kwam “One way Love” uit  (geschreven door Bert Berns en Jerry Ragovoy onder hun pseudoniemen Bert Russell en Norman Meade). De B Kant was “Slow Down”.

Begin 1966 waren ze de openingsact van de Beatles op hun laatste tour en Paul schreef “Got to get you into my life “ voor hen. Paul was zelfs producer van de opname.

Na de Rebelrousers ging Brian Bennet spelen in Toe Fat. Een aantal leden van de Rebel Rousers gingen naar Uriah Heep.

Deze prachtige EP is uit 1965.

The Beatles - Being For The Benefit Of Mr. Kite!

Op 31 januari 1967 waren The Beatles in Knole Park nabij de Engelse plaats Sevenoaks om daar opnamen te maken voor videoclips van Strawberry Fields Forever en Penny Lane. In een antiekzaak in Sevenoaks kocht John Lennon die dag een affiche waarop bekend werd gemaakt dat op dinsdagavond 14 februari 1843 het circus van Pablo Fanque de plaats Rochdale aan zou doen. Pablo Fanque, geboren als William Darby, was de eerste zwarte circuseigenaar van Groot-Brittannië.

Op het affiche wordt melding gemaakt van Mr. Kite, William Kite, een in die tijd beroemde circusartiest. Op het affiche wordt vermeld dat Mr. Kite zal koorddansen. Daarnaast vermeldt het affiche ook Mr. Henderson, die 21 salto's zal maken, en het beroemde paard Zanthus.

De tekst op het affiche vormde de inspiratie voor Being for the Benefit of Mr. Kite!.

Hoewel de liedtekst grotendeels overeenstemt met de tekst op het affiche, zijn er toch enkele kleine verschillen aan te wijzen. In de liedtekst springt Mr. Kite over mannen en paarden, door hoepels en een brandend okshoofd, terwijl op het affiche staat dat Mr. Henderson dit doet. Ook de plaats en dag waarop het circus gehouden zal worden verschilt. In het lied is het circus op zaterdag in Bishopsgate, terwijl op het affiche het circus op dinsdag in Rochdale is. Daarnaast heet het paard in het lied geen Zanthus, maar Henry. Ten slotte maakt Mr. Henderson in het lied geen 21 salto's, maar slechts tien

 
For the benefit of Mr. Kite
There will be a show tonight
On trampoline.

The Hendersons will all be there.
Later Pablo Fanques Fair;
What a scene.

Over men and horses, hoops and garders,
Lastly, through a hog's head of real fire;
In this way Mr. K will challenge the world.

The celebrated Mr. K
Performs his feat on Saturday
At Bishop's Gate.

The Hendersons will dance and sing
As Mr. Kite flies through the ring.
Don't be late!

Misters K and H assure the public
Their production will be second to none
And, of course, Henry the horse dances the waltz.

The band begins at ten to six
When Mr. K performs his tricks
Without a sound

And Mr. H will demonstrate;
Ten summersets he'll undertake
On solid ground.

They've been some days in preparation.
A splendid time is guaranteed for all
And tonight Mr. Kite is topping the bill. 

Candlestick Park (LA) - Het laatste Beatle Concert (1966)

Door de tijdsdruk, het feit dat de steeds geraffineerder geworden lp’s niet live gereproduceerd konden worden en omdat de fans toch maar door hun muziek heen schreeuwden, stopten The Beatles in 1966 met toeren.

Op 29 augustus 1966 was het laatste concert (Candlestick Park, San Francisco). Ook de druk van het reizen viel de leden uiteindelijk te zwaar.

Het was vooral John Lennon die er genoeg van had.

Ze speelden zoals gewoonlijk een half uurtje.

De Setlist : “Rock and Roll Music”, “She’s a Woman”, “If I Needed Someone”, “Day Tripper”, “Baby’s in Black”, “I Feel Fine”, “Yesterday”, “I Wanna Be Your Man”, “Nowhere Man”, “Paperback Writer”, en “Long Tall Sally”.

Na de show zei George Harrison :  “We’d done about 1,400 live shows and I certainly felt that was it…it was ridiculous , and it felt dangerous because everybody was out of hand and out of line. Even the cops were out of line…we’ve got to stop this…we’ve got to pack this in”.

The Strangers with Mike Shannon - One and One is Two (1964)

Er is zeer weinig bekend over The Strangers.

Het was een Zuid-Afrikaanse band die naar Liverpool was gekomen op zoek naar succes.

Jake Elcock, bas
Mick Aston, drums
Roy “Dripper” Kent, zang
Tony Dalloway, ritme gitaar
Alan Clee, lead gitaar


 

Zij deelden het podium van the Cavern met The Beatles.

Paul gaf hen zelfs een nummer "One and One is Two".

In een Playboy interview in de jaren 1970 noemt John Lennon "One and One is Two"  "Paul's attempt at writing another bad song"

Hoe slecht was die song dan wel ? Paul stelde hem oorspronkelijk voor aan Billy J. Kramer. Maar zelfs Kramer, die op dat moment nochtans succes had met Lennon-McCartney nummers, voelde er niks voor om deze song te coveren.

John Lennon dacht dat verstandig was van de kant van Kramer's, zei:  "Billy J's career is finished when he gets this song." 

 

Paul's demo

The Strangers with Mike Shannon

Peter and Gordon - Woman (1966)

"Woman" is een hitsingle van Peter and Gordon uit 1966, geschreven door Paul McCartney onder een pseudoniem.

McCartney had de vorige singles van Peter and Gordon geschreven onder de gebruikelijke Lennon/McCartney naam, maar vroeg zich af of het ook zou werken moest het niet zo duidelijk zijn dat the Beatles erachter zaten.

Daarom probeerde hij het nu eens anders. Hij gebruikte de naam Bernard Webb.

"Woman" geraakte tot nummer 28 in de UK Charts.

Paul's demo

Peter and Gordon

Cilla Black - Love of the Loved (1963)

"Love of the Loved" is een Lennon/McCartney song, maar voornamelijk  geschreven door Paul McCartney. Het is een van zijn vroegste composities en The Beatles speelden het vaak in hun begindagen.

De groep nam het nummer op tijdens hun auditie voor Decca Records op 1 januari 1962. Het nummer werd echter nooit officieel uitgebracht.

In plaats daarvan nam Cilla Black het nummer op voor haar debuut single, die trouwens werd geproduceerd door George Martin.

Ook voor Cilla was het geen enorme hit, maar ze geraakte er toch mee tot nummer  35 op de Britse Singles Chart.

In Frankrijk werd het nummer uitgebracht op haar eerste EP, waarop haar eerste twee singles stonden.

The Beatles – Love of the Loved

Cilla Black – Love of the Loved

Three Good Reasons - Nowhere Man (1966)

"Three Good Reasons"  ...tja eigenlijk heb je aan een goeie reden al genoeg om deze plaat knap te vinden. Dat was althans wat ik vond wanneer ik deze plaat eeuwen geleden op de kop tikte in een brocante.

De zangeres is Annette Clegg. Ze zingt deze Lennon (-McCartney, hoewel eigenlijk alleen Lennon) song op een folky manier.

Misschien is het maar een matige cover maar ik vond hem wel wat hebben, nogal folky een beetje schatplichtig aan Dylan eigenlijk. Maar ja, dat was Lennon ook nietwaar.

Three Good Reasons brachten nog twee andere singles uit, maar zonder enig succes. Deze Beatle cover geraakte tot nummer 47 van de Britse Charts....en in een doos op mijn zolder.

Nowhere Man

Wire Wheels

Helen Shapiro - You don't know (1961)

Helen Shapiro komt op 10 Augustus 1961 op de eerste plaats van de Engelse hitlijst met het nummer "You Don't Know". Met haar 14 jaar is Helen Shapiro de jongste artiest ooit, die een nummer 1 hit scoort in Engeland.

Helen Shapiro groeide op in Hackney in Londen. Haar grootouders waren joodse immigranten uit Rusland. Ze groeide op in een arm gezin, waar geen geld was voor een platenspeler. Muziek werd echter wel gestimuleerd in het gezin. Zo leerde Shapiro als kind banjo spelen en zong ze soms mee met haar broer Ron in een jazzgroepje. Als jong meisje had ze al een lage stem, wat haar de bijnaam Foghorn (misthoorn) opleverde. Eind jaren 50 zong ze in het groepje Susie & The Hula-Hoops, waar ook de latere T-Rex-zanger Marc Bolan deel van uit maakte.

Shapiro overtuigde haar ouders om zanglessen voor haar te betalen en kwam zo terecht bij Maurice Berman's Singing Academy. Daar werd ze in 1961 op 14-jarige leeftijd ontdekt door John Schroeder, die erg enthousiast was over haar stem. Hij maakte een opname en liet het aan zijn baas, de producer Norrie Paramor horen, die in eerste instantie dacht dat de stem van een jongen was.

Shapiro kreeg een contract en mocht direct haar eerste singletje opnemen. Schroeder zocht naar een liedje dat goed bij haar leeftijd paste en schreef met Mike Hawler voor haar "Don't treat me like a child". Het was direkt raak. Ze schoot naar de derde plaats in de UK Charts.

Als opvolger wilde Schroeder niet in hetzelfde thema blijven hangen en schreef "You don't know". Met dat nummer had ze haar eerste nummer 1-hit en werd daarmee de jongste zangeres met een nummer 1-hit in het Verenigd Koninkrijk.

Haar grootste hit had ze echter met haar derde single: "Walkin' back to happiness".

Ondanks dat ze met dit nummer weer een Britse nummer 1-hit scoorde, het nummer ook in de Verenigde Staten werd uitgebracht en ze het mocht zingen in de populaire Ed Sullivan Show, kwam het daar niet verder dan één week op de honderdste plaats in de Billboard Hot 100. Bij ons was het echter een monsterhit. Shapiro zelf had dit succes niet verwacht, omdat ze het nummer nogal oubollig vond.

Begin 1962 had Shapiro haar laatste grote successen met "Tell me what he said" en haar debuutalbum "'Tops' with me". 

             The Beatles, Helen, Dusty Springfield en Billy J. Kramer
 

In Engeland bleef ze gedurende de jaren 60 ook doorgaan met het uitbrengen van nieuwe nummers, maar kon daarmee het succes van 1961 niet meer evenaren. Na "Tell me what he said" had Shapiro nog zeven hits, waarvan de nummer 8-hit "Little Miss Lonely" uit 1962 de grootste was. Hoewel haar platen minder goed verkochten bleef ze begin jaren 60 erg populair.

In 1963 toerde ze samen met The Beatles door Engeland, waarbij The Beatles onder haar naam op de affiches stonden. Op 4 oktober 1963 traden Helen Shapiro en The Beatles allebei op in het televisieprogramma Ready Steady Go!. Shapiro zong daar haar nummer "Look who it is". In het clipje zingt ze John Lennon, George Harrison en Ringo Starr toe. Gedurende de tournee door Engeland werden de Beatles populairder en werden zij de hoofdact. John Lennon en Paul McCartney schreven voor haar het nummer "Misery", maar Shapiro's producer Paramor koos ervoor het nummer "Queen for tonight", een cover van Johnny Hallydays "King for tonight" uit te brengen. "Queen for tonight" werd een bescheiden hitje en The Beatles namen "Misery" later zelf op voor hun album "Please Please Me".

 

Nadat met The Beatles de beatmuziek populair werd, ging de populariteit van Helen Shapiro achteruit. In 1964 had ze haar laatste Britse hit met "Fever". Daarna ging ze tot 1969 door met het opnemen van singles, maar deze kregen nauwelijks bekendheid.

Dit is haar eerste EP, met daarop de haar eerste twee sngles, uit 1961.

The Rollling Stones - I wanna be your man (1963)

"I Wanna Be Your Man" is een nummer uit 1963, dat op naam staat van het duo Lennon-McCartney en zowel door The Beatles als The Rolling Stones is opgenomen. The Rolling Stones deden dat drie weken eerder. Paul McCartney maakte een begin met het nummer en hij maakte het samen met John Lennon af tijdens een opnamesessie van The Stones.

Lennon en McCartney zagen Mick Jagger en Keith Richards voorbijkomen in een taxi op weg naar de De Lane Lea Studio (Kingsway 129, Londen) en vroegen ze om een lift. Toen ze hoorden dat The Stones verlegen zaten om nummers om op te nemen, boden ze het nummer aan waar McCartney net aan begonnen was.

Lennon en McCartney zongen het beginnetje van "I Wanna Be Your Man" voor en toen het bij hun collega-muzikanten in de smaak viel, maakten ze in een hoekje van de studio het nummer af, tot grote bewondering van The Stones.

In 1980 liet John Lennon zich in een interview nogal denigrerend uit over het nummer:  ‘It was a throwaway. The only two versions of the song were Ringo and the Rolling Stones. That shows how much importance we put on it: We weren't going to give them anything great, right?’

Bij de opname waren de rollen als volgt verdeeld:

Mick Jagger, zang
Brian Jones, achtergrondzang en gitaar (bespeeld met een slide)
Keith Richards, slaggitaar
Bill Wyman, basgitaar
Charlie Watts, drums

Het is een van de weinige nummers van The Stones met Brian Jones als achtergrondzanger.

Volgens David Dalton in het boek The Rolling Stones: The First Twenty Years hadden The Beatles hun collega-groep op het idee gebracht zelf nummers te gaan schrijven, nu ze hadden gezien hoe snel dat kon. Ze mochten het meteen proberen met de achterkant van "I Wanna Be Your Man". Ze hadden nog een half uur om een achterkant in elkaar te flansen en met vereende krachten, inclusief een pianopartij van Ian Stewart, lukte dat. Het resultaat is "Stoned", een grotendeels instrumentaal nummer met af en toe een uitroep van Mick Jagger. Het is het eerste nummer dat op naam staat van Nanker Phelge, het pseudoniem dat The Rolling Stones gedurende hun eerste jaren gebruikten voor hun zelfgeschreven nummers

Dit is mijn franse EP van toen. Het was hun eerste EP in Frankrijk.