“Subterranean Homesick Blues” – CBS EP 6096 (France), Mei 1965

“Subterranean Homesick Blues” – CBS EP 6096 (France), Mei 1965

In Mei 1965 volgde de derde Franse EP van Bob Dylan.

De songs kwamen uit verschillende LP’s van Dylan. Dit was een typisch Frans product. De keuze was enigzins gewaagd omdat naast de sterke “protestsong” “The times they are a changin” ook rockwerk van Dylan werd gebracht (“Subterranian Homesick Blues”)

Op de hoes staat een ietwat sceptisch peinzende Dylan.

“Subterranian Homesick Blues” zou in Pennebaker’s film “Don’t look back” als soundtrack dienen voor wat je gerust de eerste videoclip ever kan noemen. Waarschijnlijk gaat het om een verwijzing naar Jack Kerouac’s “The Subterranians”. En dan is er die vreemde zin “Look out Kid, it’s something you did” genoeg om er schrik van te krijgen.

“She belongs to me” gaat waarschijnlijk over Joan Baez. Het gaat over de onbereikbare vrouw. Rick Nelson had er een paar jaren later een hit mee (1969)

En dan is er “It ain’t me Babe”, een bitter,sarcastisch liedje over de liefde zoals alleen Bob Dylan dit kon maken. Het gaat waarschijnlijk over het einde van zijn relatie met Suze Rotollo. Dylan verwijst hiernaar in zijn Chronicles. Hij zegt dat hij de song schreef in Italië waar hij verbleef in 1963. De persoon over wie Bob het heeft is een onmogelijk iemand. Dylan beseft heel goed dat hij niet kan geven wat zij wil, dwz. “Someone who will die for you an’ more”…

The Flirtations

The Flirtations waren een Amerikaanse damesgroep wiens aanstekelijke popmuziek begin jaren ’60 eerst verschijnt onder de naam The Gypsies. Na enkele bezettingswisselingen wordt de naam omgedoopt tot The Flirtations. Het geluid haakt aan bij de Motown-sound, maar levert pas in 1968 een grote hit op in de vorm van ‘Nothing But A Heartache’. Later plaatwerk levert weinig hitsucces meer.

De geschiedenis van soul/popgroep The Flirtations kent een aanvang aan het begin van de jaren ’60 in New York als vier jonge vrouwen samen de groep "The Gypsies" vormen.

De eerste singles slaan niet echt aan en na enkele bezettingswisselingen wordt de bandnaam vanaf 1966 The Flirtations. Na een koude start probeert de band het opnieuw in Groot-Brittanië met het DERAM label. 

 

Ook hier is de eerste single een quasi flop "Someone out there" doet eigenlijk niets.

Maar een paar maanden later is het raak. Het Amerikaanse soulgeluid slaat aan en de dames - dan inmiddels gereduceerd tot een trio - scoren in 1968 hun bekendste hit "Nothing But A Heartache".

De opvolger is "What's good about goodbye my love"

Dit zijn die drie  singles.

The Rolling Stones - Five by Five (1964)

Mijn vroegere blog “McLuhans Garden” is weg, opgedoekt door mijzelf. Ik had hem geheel gewijd aan mijn uitgebreide EP Kollektie.

Ik heb een zwak voor die EPtjes uit de sixties, het merendeel zijn Franse EP's die ik heb. Ik hou vooral van die prachtige hoezen en de soms wel verrassende keuze van de nummers.

Maar ik wou loskomen van het beperkende formaat van de EP.

Toch krijg ik nog regelmatig mails van mensen die mij vragen of “McLuhan’s Garden” terug komt. Het antwoord is NEEN.

Ik zal echter wel regelmatig nog eens een EP posten, zoals deze van de Rolling Stones die de absolute HIT was voor mijn “McLuhan’s Garden”


 

“Five by Five”  is de tweede Britse EP van The Rolling Stones en werd uitgebracht in 1964.

De hele zaak werd op een drafje opgenomen in de Chess Studios in Chicago in juni 1964. Twee maanden later werd de EP in het Verenigd Konikrijk uitgebracht  kort na hun debuut album “The Rolling Stones”.

De titel “Five by Five” slaat op de vijf songs gebracht door de Vijf Rolling Stones.

Omdat Mick Jagger en Keith Richards nog onzeker waren over hun mogelijkheden als songwriters kozen ze voor het pseudoniem “Nanker Phelge” voor "Empty Heart" en "2120 South Michigan Avenue".

De rest van het EP is samengesteld uit R & B covers van enkele van hun favoriete artiesten. Andrew Loog Oldham producete “Five by Five” en schreef zelfs de liner notes, een traditie die hier begonnen is.

“Five by Five” bereikte # 1 in het Verenigd Koninkrijk in de EP Charts.

Pure Nostalgie, maar o zo goed....

The Exciters - Tell Him (1963)

Na de franse cover van les GAM'S is hier the real thing...

In 1961 richtten vier zeventienjarige klasgenotes uit Jaimaca (een deelwijk van Queens, New York) de R&B-groep The Masterettes op. Het viertal bestond uit Carol Johnson, Lilian Walker, Sylvia Wilbur en leadzangeres Brenda Reid. De groep was de vrouwelijke versie van The Masters, een destijds populair doo wopgroepje in Queens met wie ze ook samen optraden. Toen The Masters een singletje mochten opnemen, schonken ze ook wat opnametijd aan The Masterettes. Dat resulteerde in de The Masterettes' eerste en enige single Follow the leader. Vlak daarna werd Sylvia Wilbur vervangen door Penny Carter.

The Masterettes deden in 1962 auditie bij Jerry Leiber en Mike Stoller, twee van de meest invloedrijke Amerikaanse liedjesschrijvers en producers uit die periode. Leiber en Stoller waren enthousiast en boden hen een contract aan bij United Artists. Penny Carter, die nog maar net bij de groep was, verliet daarna al gauw de groep en werd vervangen door Herb Rooney, die uit The Masters kwam. Vanwege de aanwezigheid van een man in de groep, werd de naam veranderd in The Exciters. Leiber en Stoller schreven voor hen het nummer Tell him dat vrijwel direct een grote landelijke hit werd.

 

In de Billboard Hot 100 kwam het nummer begin 1963 tot de vierde plaats. Het nummer kwam hier ook uit in versies van de Britse zangeressen Billie Davis en Alma Cogan.

The Exciters konden het succes van hun debuutsingle niet meer overtreffen en alle opvolgers bleven in de onderste helft van de Amerikaanse top 100 hangen. In 1963 waren dat He's got the power en Get him. Hoewel in 1964 het voor hen geschreven Doo-wah-diddy slecht een klein commercieel succes voor ze was, werd het nummer datzelfde jaar gecoverd door de Britse groep Manfred Mann, die er een nummer 1-hit mee haalde. Het jaar erop maakten The Exciters zelf een cover van Frankie Lymon & the Teenagers' I want you to be my girl, dat ze toepasselijk I want you to be my boy noemden. Het nummer kwam echter niet verder dan één week op de 98e plaats. Het laatste hitje had de groep in 1966 met A little bit of soap, een cover van The Jarmels.

In 1967 trouwden Brenda Reid en Herb Rooney met elkaar. Het was overigens niet het enige huwelijk tussen een ex-Master en ex-Masterette, want ook Sylvia Wilbur en Clayton "Dickie" Williams trouwden met elkaar. Ondanks het afnemend succes bleven The Exciters optreden en singles opnemen. Begin jaren 70 verlieten Carol Johnson en Lilian Walker de groep en werden vervangen door Skip McPhee en Ronnie Pace. In 1978 besloten Reid en Rooney echter als duo door te gaan onder de naam Herb & Brenda. Er werden een paar singletjes opgenomen, maar commercieel succes leverde het hen niet op.


 

Midden jaren tachtig scheidden Brenda Reid en Herb Rooney van elkaar en begon Rooney een cosmeticabedrijf op Long Island. Reid blies samen met haar kinderen The Exciters nieuw leven in door met haar kinderen Trisha, Mark, Tracy en Jeff op te treden. Mark werd later onder de naam L. A. Reid een succesvol producer. In de jaren negentig is ook Brenda Reid gestopt met optreden.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor die wonderlijke franse EP's uit de jaren zestig. Hier is dus de "Franse" EP van the Exciters uit 1963.

Let ook op de verkeerd gespelde titel "Elle a le truc" i.p.v. "Il a le truc".

Les GAM'S - Il a le truc (Mercury EP 152002) - 1963

Graziella, Annie, Michèle en Suzie, waren leden van Les Djinns, een groep die een reeks singles had uitgebracht tussen 1959 en 1964. Ze hadden slechts een paar kleine hits gehad, waaronder in 1960 “Marie Marie”.

De vier meisjes vormden hun eigen groep in september 1962, Les Gam's. De naam werd afgeleid van de eerste letter van de naam van elk meisje, plus een verloren gelopen afkappingsteken om er een  modieus Engelstalig tintje aan toe te voegen.

De eerste single was “Cheveux fous et lèvres roses”, uit op het Vogue label. Het werd een gigantische flop, en de meisjes verhuisden naar het Mercury-label.

Claude François, zowel als de hartenbreker Dany Logan, hadden beiden een hit met een song van de Amerijkaanse Exciters “Dis-Lui” (Tell Him) .

Dit bracht de meisjes op het idee om een andere hit van deze groep op te nemen, “He’s got the Power”. Dat werd “Il a le truc”.

De EP - waarop ook “Ne dis pas du mal de mon amour”, een versie van de Amerikaanse meidengroep de Cookies  “Don’t say nothing bad about my baby”,  “Oui les filles”, een franse versie van de Bob B Soxx en de Blue Jeans hit “Why do lovers break each other’s hearts” en “Rendez-Vous Jeudi , een vertaling van “South Street van the Orlons  -  raasde de Franse Hitparade binnen.

We schrijven juni 1963. Ter promotie gingen les Gam’s op toer met de ster van de dag, Sylvie Vartan, voor het radio programma “Salut les Copains”.

Hier is hun eerste EP

The Applejacks - Like Dreamers Do (1964)

"Like Dreamers Do" is weer zo'n weggeefnummer van de Beatles

"Like Dreamers Do" werd geschreven door Paul McCartney in 1957. Hoewel hijzelf niet zo’n hoge pet op had van het nummer, speelden The Beatles het bij hun onsuccesvolle auditie bij Decca Records in 1962.

 

 1 Januari 1962 bij DECCA Records

In 1964 ontmoetten zij The Applejacks tijdens een repetitie voor een TV Show. het klikte en The Applejacks kregen toestemming om "Like Dreamers Do" op te nemen als hun tweede single. Deze groep had een paar maanden eerder al een kleine hit gehad met "Tell me when". Dit was de eerste keer dat het nummer werd uitgebracht. Het bracht het tot de twintigste plaats in de UK Singles Chart.

De versie van The Beatles zelf verscheen pas in 1995 op het verzamelalbum Anthology 1. Net als bij de andere liedjes van de Decca-auditie was de drumpartij van Pete Best, en nog niet van Ringo Starr.

The Beatles Decca Auditie

The Applejacks

10 Juni 1964 - De Rolling Stones nemen "It's all over now" op in Chicago.

Op 10 juni 1964 stonden de Rolling Stones in de Chess Studio’s in Chicago. Ze namen er deze song op. 

"It’s All Over Now" werd geschreven door Bobby Womack en Shirley Womack. Het werd voor het eerst uitgebracht door The Valentinos met Bobby Womack. De Valentinos versie piekte in de Billboard Hot 100 op nummer 94 (!).
Voor de Rolling Stones werd het hun eerste nummer 1 hit in Engeland in juli 1964.

The Valentinos waren :
Bobby Womack - lead vocals, gitaar, co-writer
Cecil Womack - background vocals
Harry Womack - background vocals
Friendly Womack Jr. - background vocals
Curtis Womack - background vocals
Producer - Sam Cooke


De originele versie van de Valentinos was een paar maanden oud toen de Stones het hoorden. Het was de befaamde DJ Murray the K die de single voor hen draaide toen ze te gast waren in zijn programma. Negen dagen later nemen zij het op in de Chess Studios.

 

In de Chess studios kwam een oude droom tot werkelijkheid, opnemen waar Muddy Waters had opgenomen.

Jaren later zei Bobby Womack in een interview dat hij zijn manager vertelde dat hij niet wilde dat de Rolling Stones “It’s all over now” zouden opnemen, en dat hij Mick Jagger maar moest zeggen een van zijn eigen songs op te nemen. Zijn manager overtuigde hem echter om ja te zeggen. Zes maanden later bij het ontvangen van de royalty cheque voor het lied zei hij tegen zijn manager dat Mick Jagger elk nummer kon krijgen dat hij wilde hebben.

De b kant wordt “Good Times Bad Times” opgenomen op 25 februari 1964 in London, in de Regent Sound Studios.

De single wordt gereleased in Engeland op 26 juni. Een week later is hij nummer 1. Hij blijft er twee weken staan.

It's all over now

Good times bad times