The Isley Brothers - Shout ! (1959)

In New York nemen The Isley Brothers op 5 Augustus 1959 het zelfgeschreven nummer “Shout” op. De single wordt op 21 September 1959 uitgebracht. Hij haalt een bescheiden 47-ste plaats in de Amerikaanse hitparade.

Het nummer is bijna per toeval ontstaan in de zomer van 1959, tijdens een concert in Washington DC. 

The Isley Brothers zongen “Lonely Teardrops” van Jackie Wilson. Plots roept zanger Ronald Isley: " Weeeellllllllll... you know you make me want to SHOUT". De broers Rudolph en O' Kelly Isley beginnen direkt te improviseren. Het publiek gaat compleet uit zijn dak.

Prompt stelt RCA baas Howard Bloom voor om dit als eerste single op RCA uit te brengen.

The Isley Brothers geraakten niet verder dan #47 met de song in de Billnboard Charts.
“Shout” wordt wel een Top 10-hit in Amerika in de uitvoering van Joey Dee And The Starlighters (1962).

In Europa wordt Shout in 1964 een hit in de uitvoering van de Engelse Lulu. The Trammps halen met hun versie van Shout in 1975 de vijfde plaats in de Nederlandse Top 40.
De volgende vier singles van The Isley Brothers floppen. Pas in 1962 met Twist And Shout heeft de groep weer een hit.

Covers zijn : Johnny O'Keefe (1960) , Joey Dee & The Starliters (1962) , Dion (1962) , Johnny Hallyday (1962) , Danyel Gerard (1962) [als Improvisez le shout], Beatles (1964) , Lulu & The Luvvers (1964) , Kingsmen (1965) , Question Mark & The Mysterians (1966) , Chambers Brothers (1969) , Trammps (1975) , Joan Jett (1981) , Garland Jeffreys (1983) , Louchie Lou & Michie One (1993) [vrouwelijk rapduo; hit UK], Championettes (1993) [Loes Van den Heuvel in medley].

The Isley Brothers - Shout (parts 1 & 2)

George Harrison - Apple Scruffs (1970)

“Apple Scruffs” is een voorbeeld van hoe George Harrisons omging met de anderen.

De "Scruffs" waren hippies (meestal vrouwen) die rondhingen bij de Apple Studios (eigenlijk Abbey Road). Ze vielen niemand lastig, deelden bloemen uit, bedelden wat enhingen gewoon rond.

Iedereen keek op hen neer, met inbegrip van de andere Beatles. Maar George zag ze niet als zwervers, maar als mensen met een passie, de muziek van The Beatles.
 
Twee van hen (Lizzie Bravo en Gayleen Pease) kregen zo de gelegenheid om even mee te zingen op de versie van “Across te Universe” die John Lennon gaf aan “>No one is gonna change our world”

 

“She came in through the bathroom window” is een verwijzing naar de inbraak van twee “Scruffs” bij McCartney om een paar van zijn broeken en pulls te bemachtigen.

De "Scruffs"  (zo genoemd omdat ze nogal scruffy waren, nogal groezelig) hingen dus wat rond, niet een dag maar alle dagen. Op een avond had George laat gewerkt aan een mix en kwam naar buiten. Zoals steeds stonden de drie Scruffs er en George nodigde hen uit om binnen even te komen luisteren naar wat hij had gedaan. 

                                               John en de Scruffs.

Toen het album klaar was schreef Harrison dit briefje voor drie van zijn favorite scruffs :

"Dear Carol, Cathy and Lucy. Now it's finished - and off to the factory. I thought I'd tell you that I haven't a clue whether it's good or bad as I've heard it too much now! During the making of this epic album (the most expensive album EMI ever had to pay for) I have felt positive and negative - please and displeased, and all the other opposites expected to be found in this material world. However, the one thing that didn't waver, seems to me, to be 'you three' and Mal., always there as my sole supporters, and even during my worst moments I always felt the encouragement from you was sufficient to make me finish the thing. Thanks a lot, I am really overwhelmed by your apparent undying love, and I don't understand it at all! Love from George (P.S. Don't hold this evidence against me.) P.P.S. Phil Spector loves you too!"

APPLE SCRUFFS

Now I've watched you sitting there
Seen the passers-by all stare
Like you had no place to go
But there's so much they don't know about Apple Scruffs.
...
In the fog and in the rain
Through the pleasure and the pain
On the step outside you stand
With your flowers in your hands, my Apple Scruffs.

Apple Scruffs, Apple Scruffs
How I love you, how I love you

While the years they come and go
Now, your love must surely show me
That beyond all time and space
We're together face to face, my Apple Scruffs

Apple Scruffs - take one

Apple Scruffs - take three



Apple Scruffs - All things must pass...

The Action - Shadows and Reflections (1967)

The Action maakten deel uit van de mod subcultuur, en speelden soul beïnvloede popmuziek.

De band werd opgericht als "The Boys" in augustus 1963, in Kentish Town, Noord-Londen. Nadat Peter Watson zich bij hen aansloot als extra gitarist in 1965, veranderden ze hun naam aan "The Action".

De oorspronkelijke leden waren Reg King (zang) (geboren Reginald King, 5 februari 1945, in de wijk Paddington, West-Londen), Alan 'Bam' King (lead gitaar, zang) (geboren Alan King, 18 september 1945, in Muswell Hill, Noord-Londen), Mike "Ace" Evans (basgitaar, zang) (geboren Michael Evans, 10 juli 1945, in Henley, Berkshire) en Roger Powell (drums) (geboren 4 juli 1945, in Camden Town, Noord-West-Londen).

Kort na hun oprichting, tekenden ze bij Parlophone Records en Beatles producer George Martin..

"Land of a thousand dances"/"In My Lonely Room" werd goed ontvangen door critici, maar verkocht slecht. Geen van singles van the Action had eigenlijk succes in de UK. Hun grootste succes was - in termen van hitnoteringen - "I'll keep holding on" uit 1965, het geraakte tot nummer 47.

The Action was echter zeer populair in het clubcircuit, maar ondanks een top producent en een reeks uitstekende singles, slaagden ze er nooit in iets te betekenen in de hit parade.

Hier is mijn (Franse) EP, een echt collector's item !

The 13th Floor Elevators - Reverbaration (doubt) (1966)

De 13th Floor Elevators was een Amerikaanse acid rock band uit Austin, Texasn  van eind 1965 tot 1969.

De band had slechts een beperkt commercieel succes. Het was echter een van de eerste, zoniet de eerste echt psychedelische band, een invloedrijke proto-punk groep.

Hun grootste hit "You're gonna miss me" is een Billboard # 55 hit in 1966, en staat op de compilatie "Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965-1968” (Elektra) uit 1972.

Ze begonnen als een "elektrische jugband", en werden ingehuurd om Sam "Lightning" Hopkins te begeleiden. De lead gitarist en leider was Roky Erikson.

Dit is mijn Franse EP uit 1967

Michel Berger - 20 ans déjà

Vandaag - twintig jaar geleden - stierf Michel Berger.

Michel Berger, artiestennaam van Michel-Jean Hamburger, (Neuilly-sur-Seine, 28 november 1947 - Ramatuelle, 2 augustus 1992) was een Franse zanger en liedjesschrijver van Joodse komaf, wiens ouders uit Polen afkomstig waren.

Hij is vooral bekend als tekstschrijver voor zijn echtgenote, de Franse zangeres France Gall. In de jaren zeventig en tachtig was hij een van de populairste Franse zangers. Hij schreef de muziek voor de Franse musical Starmania, die sinds 1979 met veel succes in Frankrijk wordt uitgevoerd. In Frans sprekende gebieden is Michel Berger nog steeds erg populair.

Hij schreef onder pseudoniem Alberto M. Hursel “Adieu jolie Candy” voor Jean-François Michael, dat later ook een succes werd voor Bobby Vinton onder de titel "If that's all I can".

 

Hij werd bekend in de YéYé periode, de tijd van “Salut les Copains”. Hij bracht (hoe kan het anders) een Eptje uit met de hit “D’autres Filles”.

Hij gaat al snel naar EMI  waar hij o.m. “Les Giraffes” schrijft voor Bourvil.In 1972 gaat hij  naar Warner Music en produceerd de eerste twee albums van Véronique Sanson. In 1973 zit hij achter de relance van de carrière van Françoise Hardy met het album “Message Personnel”.

In datzelfde jaar schrijft hij voor France Gall “La Déclaration d’Amour”, een monsterhit voor France en het begin van iets heel moois. Michel Berger produceerd al haar albums en ze trouwen uiteindelijk in  1976.

Michel Berger heeft nu zijn eigen productiehuis (Apache) en brengt het onder bij Warner Music.

In 1985 schrijft hij en produceerd hij het nieuw album van Johnny Hallyday, en regiseert hij zijn optreden in Bercy. Een monstersucces.

Ondertussen componeert hij een rock opera, “Starmania”. De tekst is geschreven door Luc Plamondon en het studio-album wordt uitgebracht in 1978. Het is een succes zonder voorgaande. Werken o.a. mee : France Gall, Claude Dubois, Daniel Balavoine, Diane Dufresne, Nanette Workman, Eric Estève en Fabienne Thibeault.

In 1999 doet hij alles nog eens over met “La Légende de Jimmy”.

Hij is een van de weinige Franse kunstenaars die nauw betrokken is bij humanitair werk, en treedt op voor “Action Ecoles” in 1985, samen met France Gall, en voor “Les Restos du Coeur” van Coluche..

Op 12 juni 1992 komt een album uit van het duo Gall/Berger. Voor het eerst zingt hij samen met zijn vrouw. Een paar weken later is hij dood.

Op 2 augustus sterft Michel Berger in zijn kamer, getroffen door een hartaanval waarschijnlijk veroorzaakt door stress en het vele werk. Hij had net een partijtje tennis gespeeld een paar uur eerder, met zijn vrouw op vakantie in Ramatuelle. Hij is begraven in Begraafplaats Montmartre in Parijs.


Met France Gall had hij twee kinderen : Pauline Isabelle (14 november 1978 - 15 december 1997) en Raphael Michel (geboren 02 april 1981).

John Martyn - May you never (1971)

De originele opname van dit nummer staat op een single (Island WIP-6116) van John Martyn, uitgebracht twee jaar voor de release op elpee.

Het is een tribute voor Nick Drake.

John hield niet van de manier waarop de opname was verlopen en liet de producer de hele zaak overdubben en alles samenvoegen. John 'Rabbit' Bundrick speelt keyboards en "Kossie" (John Kossoff) speelde gitaar.

 

Covers zijn : Linda Lewis (1975) , Eric Clapton (1977) [op Slowhand], Kris De Bruyne (2011) [als Mag Je Nooit Jezelf Verliezen In De Nacht].

Om volledig te zijn voeg ik er ook de elpee versie bij (uit "Solid Air" 1973) en een andere onuitgebrachte versie met Paul Kossoff, gitarist van Free en vriend van John Martyn.

1. May You Never (Single Version) - John Martyn
2. May You Never - John Martyn (with Paul Kossoff) - unreleased
3. May You Never - John Martyn (Solid Air)
4. May You Never - Eric Clapton
5. May You Never - Linda Lewis
6. Mag Je Nooit Jezelf Verliezen In De Nacht - Kris de Bruyne

 

The Young Tradition – Chicken on a Raft (Transatlantic TRA EP 166) - 1967.

The Young Tradition waren een Britse folkgroep van de jaren 1960, gevormd door Peter Bellamy, Royston Wood en Heather Wood (geen verwantschap !).

Ze namen drie albums op. Voornamelijk traditionele Britse folk die a capella werd gezongen.

The Young Tradition werd per toeval gevormd. Peter Bellamy ontmoette  Royston Wood wanneer ze bij een gemeenschappelijk vriend kampeerden. Ze zongen ’s avonds wat en ontdekten hun gemeenschappelijke liefde voor oude Engelse folk en harmonie.

Heather Wood zag ze samen optreden in een folk club en stapte gewoon het podium op en zong mee. Ze is er bijgebleven.

Hun harmoniën zijn vooral schatplichtig aan de Copper familie. Maar ook andere invloeden spelen. Royston Wood is een adept van oude muziek en Heather houdt van de Everly Brothers.

In 1969 splitte de groep. Peter Bellamy zong alleen verder. Royston zong kort bij Swan Arcade, zeer de moeite waard.

Peter Bellamy pleegde zelfmoord in 1991, Royston Wood stierf in een autoongeluk in 1990. Heatler leeft in New York.

Ze brachten drie LP’s uit, stuk voor stuk meesterwerken. In 1967 brachten ze ook een EP uit.

Dit is ze.

                                                                  Peter, Heather en Royston